Progressing from a “Position” to “Performance” driven athlete

When I was in medical school I wondered “why did we have to spend so much time doing these so-called “reflective writings”. Thought it was a waste of time but honestly turned out to be one of the most powerful life skills Leicester Medical School has given me so far…..absolutely applicable to most life situations regardless of career paths I have chosen.

It allows me to take a step back and logically analyze the situations/circumstances  and make productive approaches rather than getting stuck in frustration and letting negative emotions take control when things do not go according to plan.

ตอนที่ยังเรียนแพทย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยเลสเตอร์ เคยสงสัยอยู่เสมอว่าทำไมต้องให้เรามานั่งเขียน “Reflective” หรือการมองสะท้อนวิเคราะห์เรื่องราวหรือสถานะการณ์ต่างๆตลอดเวลา เคยคิดว่ามันเป็นเรื่องเสียเวลา แต่พอมาถึงตอนนี้รู้แล้วว่านี่คือสิ่งที่มีประโยชน์มากๆไม่ว่าสำหรับอาชีพอะไรก็ตาม เพราะว่ามันทำให้เราสามารถมองย้อนกลับไปดูข้อบอกพร่องและความผิดพลาดในอดีต และคิดดูว่าควรจะทำอย่างไรเพื่อปรับปรุงและพัฒนาตนเองในอนาคต โดยไม่ยึดติดกับความรู้สึกด้านลบ

Ironman 70.3 Danang:

I have been training very hard for Ironman 70.3 Danang. Everything was going perfectly…all my datas from training was absolutely spot-on and obviously I was in the best shape I have ever been in my life, especially with cycling and running!

I felt very positive going into this race and thought it would be my best race ever. But life will always throw you with surprises.

I had a good swim and was the first one in my age-group out of the water. The bike was harder than last year with very strong wind. I kept my head down, concentrated and stayed in my zone but maybe I made a big mistake on my hydration. The day was quite shady and the wind was strong making me felt cool, I could possibly underestimate how much fluid I have lost and didn’t drink enough.

Came off the bike to the run, of which I felt very confident as things has been going more than great in my training. Unfortunately, this was where the disaster started… I realized for some reason I struggled to hold 6min/km pace and my legs felt like they were made of lead and stones! I was so upset and didn’t know what was going on. I slowed down a bit but didn’t feel any better….just kept my finger crossed that it was one of those days where you have a hard couple of first kilometers then things would get back into place but obviously not today!

I struggled big time… I couldn’t get my heart-rate up as my legs were rebelling on every step I forced it to take. Even more upsetting I lost my lead on my strongest discipline. The rest of the run was absolutely hell but at least the stronger side of me won the mental battle bringing me to finish line.

The result was hard to swallow, coming 2nd in my age-group definitely did not make me feel happy at all in honesty.

I had 3 weeks to recover. I was not in my best shape both physically and (more) mentally for Toyota Pattaya triathlon. Thank you to my coach for not letting me put too much pressure on myself with this one. We changed “racing” strategy to “playing” strategy instead so I could just go out enjoy the atmosphere and simply just have fun.

Toyota Pattaya Triathlon:

I’m just going to quickly sum up the race. I didn’t have a good swim start so took it steady and decided to save it for hammering the bike. Unfortunately, it was raining like cats and dogs for the last 30 mins on the ride so I decided to put safety first for the day. After those two legs I didn’t feel like pushing it anymore on the run so I just enjoyed it and be cautious on the downhills as I knew my foot is quite sensitive with previous injuries. I was happy just to finish with much a better feeling while running than in Danang where my confidence was pretty much shattered.

ขอสรุปงานพัทยาไตรกีฬาแบบสั้นๆแล้วกันนะคะ ออกตัวได้ไม่ดีสำหรับการว่ายน้ำ ก็คิดว่าไม่เป็นไรงั้นไปเรื่อยๆแล้วกัน เก็บแรงไว้ไปอัดบนจักรยาน แต่ว่าฝนตกหนักใช้ได้เลย โดยเฉพาะช่วง30นาทีสุดท้ายขากลับ เลยปั่นแบบปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า ล้มไปไม่คุ้มแน่ๆ ส่วนวิ่งก็เลยคิดว่าเอาให้จบ แบบไม่เจ็บแล้วกัน เอาฟอร์มให้ดีกว่าดานังก็โอเคแล้ว เพราะเสียความมั่นใจไปมาก และเท้าณิไม่ค่อยดีหลังจากการบาดเจ็บหลายๆอย่าง เลยระวังมากเป็นพิเศษเวลาลงเนิน


These two races were definitely not the best of my performance and did not reflect on my training. Of course, I’m very disappointed but I also learnt so much more about my true passion for the sport.

การแข่งขันที่ผ่านมาทั้งสองรายการนี้ไม่ใช่ผลงานที่ดีสำหรับณิ และไม่ได้ตามการฝึกซ้อมที่ผ่านมาเลย แน่นอนว่าณิผิดหวังมากแต่ณิก็ได้เรียนรู้อะไร

I used to be a “podium” driven athlete, which meant I would be happy just to be on the podium…..too many praises and wrong encouragements for that was not really helping either. I was driven by external factors which did absolutely no good for my personal progress.

แต่ก่อนณิเคยแค่อยากขึ้นโพเดียม ขอให้ติดถ้วยก็ดีใจแล้ว เก่งแล้ว ซึ่งมันไม่จริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับผลงานของคนต่างประเทศ ทุกอย่างเคยขึ้นอยู่กับปัจจัยภายนอกทั้งนั้น และแน่นอนว่าความคิดและทัศนะคติอย่างนี้ไม่เป็นประโยชน์กับการพัฒนาตนเอง

I am honestly grateful for the feeling of disappointment despite my podium spots for both of these 2 races. They made me realized I’m really driven by “I want to be the best I could be” force. I knew now in order for me to be satisfied with my achievements I must put out my best possible performance…… anyone or anything else  does not matter.

อาจจะฟังดูแปลก แต่ณิกลับดีใจด้วยซ้ำที่รู้สึกผิดหวังกับการขึ้นโพเดียมทั้งสองครั้งนี้ เพราะมันทำให้ณิได้รู้ว่าณิต้องการจะทำผลงานให้ดีที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ ไม่ได้แค่การแข่งขันกับผู้อื่นและได้รับถ้วยรางวัล

Now I am very glad to go back to training and building the base again for the next half of the season.

My next race will be Ironman 70.3 Cebu in August but stay tuned for my up coming adventures!

To see more about Dr.Nini click HERE !

About Author

Dr. Ruttanaporn or as known as “Nini” has always been extremely ambitious and driven towards her life goals in both academically and sports. She loves to be outdoors, seeking adventures and challenging her limits.  She has proven her multi-sport talent by winning her age-group categories and representing Thailand with less a year of experience in triathlon while studying medicine….and her new journey in the world of endurance has just begun!

Announcement: We're back! Read More